1:43 صبح | ۱۳۹۹ شنبه ۲۵ مرداد
کد خبر: 64317 تاریخ انتشار: ۱۳۹۹ دوشنبه ۲ تير - 8:17 صبح ارسال به دوست نسخه چاپی

محدودیت شبکه های اجتماعی؛ سیاست شكست خورده

اگر نتوانیم محتوای مناسب و فراخور نیاز اقشار محتلف جامعه تولید كنیم با هزاران بار محدودسازی نیز به نتیجه‌ای دست نخواهیم یافت؛ بنابراین از مجلسی كه مدعی حل مشكلات مردم است، انتظار می‌رود در روزهایی كه مشكلات اقتصادی و معیشتی مردم به اوج خود رسیده برای حل آنان گامی بردارد نه اینكه هر فریادی كه می‌زنند، جهت ایجاد محدودیت بیشتر در زندگی مردم باشد.

احمد مازنی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشتمساله شبكه‌های اجتماعی و نوع مواجهه با این فضا بار دیگر در فضای قانون‌گذاری كشور داغ شده و به‌واسطه آن از كاربران این شبكه‌ها گرفته تا نمایندگان مجلس مشغول اظهارنظر در این زمینه هستند. در همین راستا باید چند نكته را در نظر گرفت كه اولین مورد، تخصصی بودن مساله و ارتباط مستقیم تصمیمات اتخاذ شده در این زمینه با زندگی روزمره مردم است. می‌دانیم كه حكومت‌ها به‌ طور كلی در زمینه‌های مختلف  سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی با وضع قوانین و مقرراتی كه بعضی از آنها با محدودیت‌هایی همراه است، تلاش می‌كنند نظم اجتماعی را حفظ و از سلامت مردم و جامعه محافظت كنند اما باید در نظر داشت كه این محدودیت‌ها نه‌ تنها بدون ضابطه وضع نمی‌شوند بلكه خود تابع قوانین و مقرراتی روشن و مشخص است كه روی هر كدام از آنها هم ساعت‌ها فكر شده و هم از تجربیات دیگر كشورها استفاده شده است. این محدودیت‌ها علاوه بر برخورداری از ویژگی علمی و تخصصی بودن مورد پذیرش عقلای جامعه و افكار عمومی نیز قرار دارد و این طور نیست كه در حوزه‌ای خاص محدودیتی ایجاد شود ولی عموم جامعه و قشر دانشگاهی و فرهیخته جامعه نه ‌تنها آن را نپذیرد بلكه به نوعی تلاش كند كه در راستای مقابله با آن برخیزد. به عنوان مثال ممكن است، عبور و مرور در یك خیابانی برای مردم خطرناك باشد در چنین شرایطی نهادهای مسوول تا زمان برطرف شدن خطر و به‌ منظور حفظ سلامت جامعه مسیری جایگزین را معرفی كرده و عبور و مرور از آن خیابان را ممنوع می‌كنند. یا اینكه ممكن است با اعلام قبلی و برای رفع اشكالات موجود، آب لوله‌كشی یك منطقه برای مدتی مشخص قطع شود یا اینكه محدودیت‌هایی از سوی حكومت‌ها در عملكرد رسانه‌ها برای مدتی مشخص و به ‌واسطه برخی تهدیدها اعمال شود؛ ولی این طور نیست كه این تهدیدها همیشگی باشند یا برای مدتی طولانی تداوم یابند. اگر مسیری بسته شد، اگر آب لوله‌كشی یك منطقه قطع شد یا محدودیت‌های رسانه‌ای در یك شهر یا كشور خاص ایجاد شد باید برای مدت‌ كوتاه و مشخص باشد؛ چراكه مردم منتظر حل مشكلات باقی می‌مانند. این مثال‌ها و قواعد حاكم بر آن درباره شبكه‌های اجتماعی نیز صادق است. ممكن است در مقطعی خاص یك حكومت تن به اعمال محدودیت یا مسدودسازی شبكه‌های اجتماعی دهد ولی این محدودیت هرگز نمی‌تواند دایمی باشد؛ چراكه هم تجربیات گذشته، هم دانش و علم امروزی و هم عقلای جامعه و افكار عمومی به‌ خوبی به نفی آن می‌پردازند. اگر به‌ خاطر داشته باشیم در سال‌های ابتدای انقلاب برای آنچه «كنترل نظم اخلاقی جامعه» عنوان شد، استفاده از ویدیو در جامعه ممنوع اعلام و در نتیجه آن ده‌ها و صدها تن محكوم شدند ولی آن محدودیت‌ها نه ‌تنها پابرجا نماند بلكه امروز مردم به محدودیت‌های آن روزگاران می‌خندند همچون قانونی كه روزی برای جمع‌آوری ماهواره در مجلس وضع شد. این اقدامات و این قوانین امروز نه‌ تنها از سوی حاكمیت قابلیت اجرا ندارند بلكه از طرف مردم نیز مورد پذیرش قرار نمی‌گیرند و همین مهم به خودی خود سبب وهن قانون‌گذاری را فراهم آورده است.  این تجربیات دقیقا همان مواردی است كه هنگام سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری برای شبكه‌های اجتماعی باید مدنظر مسوولان قرار گیرند. ایجاد محدودیت در دسترسی مردم در شبكه‌های اجتماعی نه علمی است و نه عقلایی. اگر در مقطعی خاص تصمیمی گرفته شد، لزومی برای تداوم آن وجود ندارد و از همین ‌رو معتقدم كه پیام‌رسان تلگرام امروز باید رفع فیلتر شود تا مردم به ‌صورت آزادانه توانایی استفاده از آن را داشته باشند. حاكمان باید بدانند اگر محدودیت‌هایی كه ذاتا موقتی است، دایمی شود، مردم از مسیرهای فرعی استفاده خواهند كرد كه به مراتب خطرناك‌تر است و آثار و تبعات منفی بیشتری به همراه دارد. فیلترشكن‌های امروزی دقیقا همان مسیرهای فرعی است كه هنگام استفاده از آنها دریچه‌ای جدید روی مخاطبان باز می‌شود كه دیگر قابل ‌كنترل نیست. اگر فردی به ‌دنبال تخلف و اقدامات غیرعقلایی و غیرمنطقی باشد از هر مسیری می‌تواند برای نیل به این مهم اقدام كند ولی با این قبیل محدودیت‌ها و رواج مسیرهای فرعی، شما نسل جوان خود را در معرض انواع انحرافات جنسی و اخلاقی قرار می‌دهید كه كنترل آنها عملا غیرممكن است. خلاصه كلام آنكه باید بدانیم، محدودسازی نه‌ تنها راه نیست بلكه بی‌راه‌های تمام ‌عیار است. به‌جای این قبیل اقدامات ما باید در مسیر نهضت تولید محتوا گام ‌برداریم. اگر نتوانیم محتوای مناسب و فراخور نیاز اقشار محتلف جامعه تولید كنیم با هزاران بار محدودسازی نیز به نتیجه‌ای دست نخواهیم یافت؛ بنابراین از مجلسی كه مدعی حل مشكلات مردم است، انتظار می‌رود در روزهایی كه مشكلات اقتصادی و معیشتی مردم به اوج خود رسیده برای حل آنان گامی بردارد نه اینكه هر فریادی كه می‌زنند، جهت ایجاد محدودیت بیشتر در زندگی مردم باشد.



نظر شما
نام:
پست الکترونیکی:  
نظر شما:  
کد امنیتی: